ونگ شو معمار چینی

ونگ شو  در سال 1963 و در ارومچی کشور چین شهری در ایالت سین کیانگ به دنیا آمد. وی  معمار چینی و بنیانگذار استودیوی معماری آماتور ، در سال 2012 به عنوان دریافت کننده جایزه پریتزکر انتخاب شده است.

( این جایزه  برترین جایزه معماری جهان است که هر سال تنها به یک معمار زنده دنیا تعلق می گیرد.)

جایزه پریتزکر در سال 1979 توسط  جی ا. پریتزکر و همسرش سیندی تأسیس شد.  یک مدال برنز به همراه یکصدهزار دلار وجه نقد به فرد منتخب اهداء می شود.

هدف جایزه پریتزکر احترام به یک معمار زنده است که  از یک سو اثر ساخته شده او ترکیبی از استعداد ،نگرش  و تعهد را نشان دهد ، و از سوی دیگر با هنر معماری خود کمک های پایدار و قابل توجهی به بشریت و محیط زندگی داشته است.

معماری وانگ شو یک رویکرد معاصر و مترقی را ارائه می دهد که سنت غنی معماری چینی را تصدیق می کند. از آنجا که نسل های بعدی معماران چینی تحت تأثیر معماری وی قرار گرفته اند ، در واقع او به طور غیرمستقیم به بهبود نحوه زندگی میلیون ها نفر در چند سال آینده را کمک کرده است.

کارن استین ،داور هیئت داوران جایزه پریتزکر میگوید علیرغم اینکه وانگ شو دفتر خود را استودیوی معماری آماتور می نامد ، اما در حقیقت کار او شاهکاری با تسلط کامل بر ابزارهای معماری ،فرم ، مقیاس ، مواد ، فضا و نور است.

وانگ  شو  اولین درجه خود را در رشته معماری در گروه معماری انستیتو فناوری به سال 1985 به دست آورد. سه سال بعد ، وی مدرک کارشناسی ارشد خود را در همان موسسه دریافت کرد. هنگامی که او برای اولین بار از مدرسه فارغ التحصیل شد ، به آکادمی هنرهای زیبا ژجیانگ در هانگژو به انجام تحقیقات در مورد محیط زیست و معماری در رابطه با نوسازی ساختمان های قدیمی پرداخت. تقریباً یک سال بعد ، اولین پروژه معماری خود – طراحی مرکز جوانان به متراژ 3600 متر مربع برای شهر کوچک هنین (نزدیک هانگزو) را آغاز کرد که در سال 1990 به پایان رسید.

تقریباً در طی ده سال بعد ، وی با صنعتگران کار کرد تا در ساختمان واقعی تجربه کسب کند و هیچ مسئولیتی برای طراحی نداشت. در سال 1997 ، وانگ شو و همسرش لو ونیو شرکت حرفه ای خود را در هانگزو تأسیس کردند و نام آن را “استودیوی معماری آماتور” گذاشتند. “او این اسم را توضیح می دهد:” برای خود من ، که یک صنعتگر یا یک هنرمند هستم ، آماتور یا تقریباً چیزی شبیه به آن هستم. “شخصی که به جای منافع مالی یا دلایل حرفه ای درگیر در یک مطالعه ، ورزش یا فعالیت دیگری فقط برای لذت بردن از کار خود است.”

تا سال 2000 ، ونگ شو اولین پروژه بزرگ خود ، كتابخانه دانشكده ونژنگ در دانشگاه سوژو را به پایان رساند. وی نظر به فلسفه خود در مورد توجه دقیق به محیط و سنت های باغبانی سوژو در حقیقت نشان می دهد که ساختمانهای قرار گرفته بین آب و کوه نباید برجسته باشند. لذا کتابخانه را با قرار دادن تقریبا نیمی از ساختمان در زیر زمین طراحی کرد. همچنین چهار ساختمان اضافی بسیار کوچکتر از بدنه اصلی است. در سال 2004 ، این کتابخانه جایزه هنر معماری چین را دریافت کرد.

با توجه به روشهای  دارای صرفه اقتصادی مصالح ، وی بیش از دو میلیون کاشی از خانه های سنتی تخریب شده را برای پوشاندن سقف ساختمانهای خانه سرامیکی استفاده کرد.

برخی از افتخارات وانگ شو:

  • مدال طراحی فرانسه
  • نامزد جایزه بین المللی های رایز آلمان
  • جایزه معماری شلینگ آلمان
  • مدرس دانشگاه های جهان از جمله کالیفرنیا , لس آنجلس , پنسیلوانیا و دانشگاه تگزاس
  • شرکت در نمایشگاه های بزرگ بین المللی در برلین و پاریس  ونیز ، هنگ کنگ ، بروکسل

آثار مهم وانگ شو:

  • موزه هنری معاصر نینگبو
  • طراحی فضای باز سینگ شان
  • خانه سرامیکی
  • باغ آپارتمان های عمودی
  •  آکادمی هنر چین

مهمترین و آشکار ترین بن مایه ونگ شو حفظ شئون و ملاحظات تاریخی است. نقطه اوج او در موضع شهر سازی نه فقط ساختمان هایی است که از بین میروند, بلکه ساختمان های جدیدی است که ساخته میشوند. شهر سازی ونگ شو ریشه در سنت قدیمی چین دارد و عرض معبر ایده آل برای او 12 متر است. توقف تخریب محلات قدیمی شهری هدفی است که ونگ شو به دنبال آن می گردد.

روند فکری معماری ونگ شو را می توان در این کلمات خلاصه کرد: آرام تر, افقی تر و روستایی تر. معماری او دارای حس قوی پیوستگی فرهنگ و سنت، و روح بخشی دوباره به مکان و هویت تاریخی آن است. به بیان دیگر به گذشته زندگی دوباره داده و با کاویدن رابطه بین گذشته و حال، محیطی آرام برای زندگی و کار روزانه فراهم می آورد.

معماری ونگ شو به گونه ای است که استفاده بهینه از مواد بازیافتی را دارد. این وجه تمایز او به دلیل استفاده محتاطانه از منابع طبیعی و احترام به سنت است. ونگ شو با استفاده از متریال قدیمی و بازیافتی بجز صرفه جویی در منابع و متریال , تاریخ را با خود از گذشته حمل کرده و به آینده و نسل های بعد منتقل می کند. وی خاطرات را که در عمق وجودی مصالح رفته اند گویی دوباره زنده میکند و به آن جانی تازه می بخشد.

مثلا در موزه تاریخی نینگبو که بیشتر از متریال و مصالح روستاهای ویران شده اطراف و بتن و بامبو درست شده, ونگ شو گویی دوباره روستاها را زنده کرده و همزمان خاطرات و تاریخ را در موزه به نمایش گذاشته است.

در بعضی آثار ونگ شو سقف های نوک تیز شبیه پاگودا و معبد ها یا قصرهای زمان قدیم به چشم میخورد که به نوعی یادآور کوه های تیز است. ونگ شو در طراحی در آکادمی هنر نینگبو همزمان از پله و رمپ به گونه ای استفاده کرده که بیشتر نقاط ساختمان را بهم پیوند داده، چیزی شبیه به دیوار چین و یا ضربان قلب!

همچنین ونگ شو به مدت شش ماه هنرجویانش را مجبور به گذراندن دوره هایی برای استفاده هنرمندانه از مواد و متریال میکند تا روح مواد را بیشتر درک کنند و بتوانند ارتباط عمیق تری با مواد و متریال بر قرار کنند.

ونگ  شو به ارتباط و کارهای تیمی معتقد است و در یکی از مصاحبه هایش می‌گوید مردم برای کار تیمی ارزش بیشتری قائلند. آن ها زحمتی که تیم کشیده است را می بینند و فکر می کنند نظر های قوی پشت این ایده بوده نه اینکه یک نفر بیاید و یک کار را سر هم کند. همچنین خودش و صنعتگران یا استادان ماهر بر سر مراحل کار همیشه حضور دارند تا در زمان اجرا روند فکری صحیحی رعایت شده و کار به بهترین نحو ممکن انجام شود.

افکار خود را به اشتراک گذارید